ทางด้านเลบันเต้ สองกองหน้าทำงานร่วมกันเพื่อกดดันสูงขึ้นสนาม ทำให้แนวหลังแอธเลติกบิลบาโอต้องเคลียร์บอลอย่างเร่งรีบ และช่วยให้เลบันเต้สามารถเริ่มการโจมตีครั้งที่สองได้ กลยุทธ์การบุกของพวกเขาระพึงพาการเลี้ยงผ่านคู่ต่อสู้ทางริมเส้น การเตะมุมและการเตะฟรีคิก พร้อมด้วยการวิ่งเข้าทำประตูในเวลาที่เหมาะสมของผู้เล่นกลางสนาม ความเสี่ยงของการทำแบบนี้ค่อนข้างชัดเจน: ระยะระหว่างสองแถวแนวรับสามารถถูกยืดออกไปได้ง่าย หากการกดดันล้มเหลว ฝ่ายตรงข้ามสามารถส่งบอลยาวข้ามศีรษะและกองหลังของเลบันเต้ที่วิ่งช้าจะตามไม่ทันวิลเลียมส์ ที่สำคัญ ด้วยตัวเลือกในการหมุนเวียนแนวรับที่จำกัด การกดดันจากปีกฝ่ายตรงข้ามเป็นเวลานานอาจนำไปสู่ความอ่อนเพลียและการพลาดในการประกบในช่วงครึ่งหลัง