การแข่งขันนี้เป็นการทดสอบเชิงกลยุทธ์ระหว่างสไตล์เหนือที่มีการโจมตีและป้องกันที่สมดุลกับสไตล์ละตินที่เน้นการผ่านบอลและการเคลื่อนที่ในการโจมตี เดนมาร์กน่าจะยึดแผนการเล่น 4-2-3-1 พร้อมด้วยพิแอร์-เอเมียล ฮอยเบิร์กที่จะประสานงานในกองกลางเพื่อสร้างกำแพงป้องกันที่แข็งแกร่งโดยไม่จำเป็นต้องผลักดันทุกคนไปข้างหน้า ในช่วงที่ป้องกันพวกเขาจะหดตัวเข้ามาตรงกลางและบีบพื้นที่ระหว่างแนวเพื่อลดความสามารถของบรูโน่ เฟอร์นานเดสในการผ่านบอลทะลุช่อง เมื่อได้บอลพวกเขาก็จะเร่งจ่ายบอลยาวหาราซมุส โฮยลุนด์ และใช้เตะมุมและฟรีคิกอย่างมากเพื่อสร้างความอันตรายในเขตโทษของฝ่ายตรงข้าม ข้อเสียของการเล่นแบบนี้คือกองกลางมีความสามารถในการครองบอลและการพาบอลขึ้นไปข้างหน้าที่ค่อนข้างอ่อน หากเสียการครองบอลไปนานๆ การป้องกันก็จะถูกกดดันอย่างต่อเนื่อง